زندگی .... عـشـق .... مرگ

توهم

parsianboy — Sun, 01 Nov 2009 06:42:18 GMT

وقتی به یاد گذشته ها سرشک غم و حسرت گونه هایت را جولانگا سرسره بازی کودکانه خویش قرار میدهد

و گاه و بی گاه آه سردی از درون گر گرفته ات بر می آید

و دیدگانت به دور دستها خیره می شود

و آرزو های به دل مانده را مرور میکنی

و خاطرات خوش کودکی در ذهنت تداعی میشود ...

چاره ی کار چیست ؟!!!

! جز سکوت و فراموشی ؟!!!

۸/۸/۸۸

پ . ن : کاش جای ۸/۸/۸۸ ، ۶/۶/۶۶ یا اصلا ۷/۷/۷۷ بود . شاید ... .

امید

parsianboy — Sat, 10 Oct 2009 07:59:18 GMT

دوست خواهم داشت

عشق خواهم ورزید

مهربانی را به گیسوان وحشی دخترک گل فروش سنجاق خواهم کرد

و به امید رهایی خیره به آسمان چشمانت می نگرم

تا آزادی ای را که با نگاهت از من ربودی ، به من بازگردانی

پ . ن :در طریق عشقبازی امن و آسایش بلاست .... ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی

۲۶ - ۶ - ...

زندگی

parsianboy — Tue, 08 Sep 2009 01:29:10 GMT

زندگی پرده های نمایشنامه ایست با پایانی مبهم

و برای درک پایان ناگزیر به تماشای پرده های آن یکی پس از دیگری هستیم که در کنار هم معنا و مفهوم پیدا خواهند کرد

و مرگ تجلی زیبا ترین پرده و رهایی از زندانیست به اسم زندگی

بازخوانی یک نوستالوژی

parsianboy — Sat, 29 Aug 2009 23:00:18 GMT

انسان با هر اعتقاد و مسلکی توو برهه های زمانی خاص به اصل و ریشه و اعتقادات خود بر میگرده و این امر مختص به گروهی از افراد نیست و میتونه همه ی افراد از هر طیف و گروهی با هر اعتقادی رو در بر بگیره .

یکی از ایامی که خواسته یا ناخواسته به اعتقادات مذهبی خودمون رجوع و بیشتر به اونها فکر می کنیم ، روزهاییست که توو دین و آیین ما به دلایلی برجستگی خاصی دارن و یکی از اون موارد هم همین ایامه .

توو این چند وقت چه قبل و چه بعد از ماه رمضان چند نفری در مورد اعتقاداتم و اینکه چطور بعضی مسائل که با اونها دست به گریبانیم با مبانی اعتقادات دینی ما جور در میاد ؟

یا اینکه چطور گرایشات خودمونو در کنار پدیده ای به نام دین و مذهب قرار میدیم ؟

یا بین اونها چه رابطه ای وجود داره ؟

و اگر با هم تناقض دارن چگونه باید با اونها کنار اومد ، از من می پرسیدن .

مطلبی که باید به اون اشاره کنم اینه که من نوعی نه روانشناسم ، نه پزشک متخصص ، نه جامعه شناس ، و نه کارشناس مذهبی که بخوام در این موارد اظهار نظر کنم .

اما این مسئله برام حل شده است که هیچ وقت با تکیه بر یک علم خاص نمیشه نظریه ای داد و باید در موارد مبتلا به ، به یک جمع بندی منطقی و عقلانی بین علوم مختلف رسید ، و به همین دلیل همه ی ادیان درمقابل دستاوردهای جدید علمی سر تعظیم فرود آوردن و خودشونو با پدیده های جدید وعلوم به دست آمده وفق دادن " البته بعد ازکشمکش های زیاد " .

بنابراین تخطئه کردن هر پدیده بدون در نظر گرفتن تمامی جوانب ، نتیجه ای نخواهد داشت و ما رو به جواب درستی نمیرسونه و بیشتر نشانه ای بر تعصب فرد مورد نظره .

به شخصه تعصبی نسبت به دین و مذهب و آیین خاصی ندارم و هر شخصی که معتقد به وجود خدا به عنوان خالق باشه رو موحد و خدا پرست میدونم و با این تعریف از خدا پرستی ، درصد بسیار زیادی رو مشمول خداپرستی می دونم ، چون فی الواقع اکثر جوامع به وجود خدا اعتقاد دارند و کافر به معنای واقعی کلمه با این تعریف درصد کمی رو شامل میشه .

اما به نظرمن چه خوب باشیم و چه بد ، نتیجه ی رفتارمون رو توو همین دنیا خواهیم دید و بر خلاف اونهایی که این دنیا خودشونو برای انجام هر کاری آزاد میدونن ، من چنین اعتقادی ندارم .

مدتی قبل در جواب سئوال دوست عزیزی ، به ایشون گفتم دنیایی که تووش زندگی میکنیم بسیار عجیب و متاسفانه فوق العاده بی رحمه . این جمله بارها به من ثابت شد تا حدی که به شکل باوری قلبی در اومد و با توجه به همین اعتقاد میتونم با اطمینان کامل بگم مسئله ای که توو اسلام به اون حق الناس میگیم به مراتب مهمتر از حق خداست و این نه تنها دلیل بر کوچکی خدا نیست بلکه نشان دهنده ی اهمیت احترام به انسان و جامعه در این دیدگاهه .

اما سئوالی که بیشتر از هر چیز از من پرسیده شد این بود که ، نظر من در مورد هومو ها چیه ؟

من هم همیشه گفتم مرزی رو بین افراد مختلف متصورم و همه ی این گروه رو هومو نمیدونم و با توجه به اینکه هومو بودن برای اکثر افرادی که تا امروز دیدم ، انتخابی نبوده و در اکثر موارد اینطور به دنیا اومدن و بزرگترین دلیل هم رفتار و علایق اونها در سنین طفولیته ، پس با توجه به اینکه نسبت به هنجار غالب جامعه این مسئله رو نوعی نا هنجاری میدونم اما اکتسابی بودن اون رو متصور نیستم . هر چند محیط هم میتونه سهم به سزائی داشته باشد ولی در اکثر موارد علایق و گرایشات فرد از سنین بسیار کم با افراد دیگر جامعه تفاوتهای فاحشی داشتند .

بنابراین شخص رو در برابر مسئله ای که کوچکترین اختیاری از خود نداشته مسئول نمیدونم

در همه ی ادیان از جمله اسلام و مسیحیت هم از این قبیل استثنائات کم نداریم . به عنوان مثال در اسلام شخص بیماری که توانایی روزه گرفتن نداره روزه بر او واجب نیست و بسیاری از اعمال واجب تحت شرایط خاص وجوب خودشونو از دست میدن .

و اگر از منظر عقل هم بخوایم به اون نگاه کنم میبینیم انتظارات ما از یک انسان که به دلایلی از نعمت دیدن محرومه با شخصی که چشمانی سالم داره یکی نیست و نمیتونیم از کسی که دچار نقصی توو راه رفتنه انتظار داشته باشیم در مسابقات دو ماراتن با بقیه مسابقه بده و برنده هم بشه و یا نمیتونیم از یه فرد مبتلا به سندرم دان انتظار داشته باشیم تو کنکور شرکت و با من و شما رقابت کنه و ... .

بنابراین انسان رو به اندازه ی توانایی و استعدادی که در اختیار داره مسئول اعمال و رفتار خودش میدونم و مسئولیت فرد در قبال توانایی ها ، مسئله ای نیست که ساخته و پرداخته ی ذهن افرادی مثل من باشه و توو کتب آسمانی * هم صراحتا" به اونها اشاراتی شده .

با توجه به اینها خداوندی که عدالت جزء ذات اوست از افراد مختلف انتظارات مساوی نخواهد داشت ، یا باید عدالت خدا رو نفی کنیم که تقریبا" ممکن نیست و باعث به وجود اومدن دیدگاه های متحجرانه است و اگر بخوایم فرض رو بر عادل بودن خدا بذاریم باید دنبال راه حل دیگه ای باشیم که هم از نظر شرعی و هم از نظر عرفی و اخلاقی جواب درستی به حساب بیاد .

متاسفانه گاها" دیده شده افرادی که تحت تاثیر تفسیر بسته ی دین قرار گرفتن بعد از مدتی کلنجار با خود و ذاتشون وقتی میبینن به هیچ وجه نمیشه این حس رو سرکوب کرد دچار نا امیدی مفرط شدند و تن به تفکر خطرناکی میدن که چه بسا منجر به انحطاط اخلاقی شخص میشه و بعد از اون دیگه پشیمونی سودی نداره .

... .

---------------------------------------------------------------------------------------------------

* آیه ی آخر سوره بقره . آیه ی 152 سوره انعام . انجیل مرقس باب 12 آیه ی 41تا 44 و انجیل لوقا .

پ . ن : دوست دارم باب این بحث رو باز بذارم تا بقیه هم نظرات خودشونو بنویسن و البته دوست تر دارم نظرات مخالف رو هم بشنوم تا وارد یه بحث منطقی و درست شده باشیم که همه ی جوانب قضیه در نظر گرفته بشه .

پ . پ . ن : به خاطر طولانی شدن مبحث معذرت میخوام ، هرچند تموم سعیمو کردم خلاصه و مفید منظورمو برسونم

پایان مرداد

parsianboy — Sun, 23 Aug 2009 00:53:18 GMT

نمیدونم اسم اینو میشه یه پایان گذاشت یا نه

اما هر چی هست احساس میکنم یه قاعده ی نا نوشته یا یه رسم شوم یا هر چیز دیگه به پایان خودش رسیده و اینو به فال نیک میگیرم

سالهای قبل چالشهای بزرگی رو پشت سر گذاشتم و بزرگترین و شکننده ترین اون همون اولین چرخه از این سیکل معیوب بود که چرخ زندگی منو از مسیری که داشت منحرف کرد و به جاده خاکی کشوند به طوریکه تا امروز هم نتونستم با وجود همه ی تلاش ها و دست و پا زدنها خودمو از اون بیرون بکشم .

۹ سالی که به رغم همه ی اتفاقات خوبی که بعضا" هم توو زندگی پیش اومده خواسته یا نا خواسته باعث شد بیشترین فرصتها و بهترین روزای زندگیمو از دست بدم

اما امسال با اینکه از اول این ماه منتظر چالشهای جدی تری توو زندگیم بودم اما توو این سالها به جرأت میتونم بگم کم تنش ترین و کم استرس ترین مرداد زندگیمو تا جایی که به خاطر دارم سپری کردم و امیدوارم این اتفاقه کم و بیش میمون و مبارک خط قرمزی به قاعده و اسلوب سالهای قبل باشه

با همه ی این تفاسیر بر خلاف مرداد همیشه شهریور ماه من بود و همیشه باعث دلگرمی و خوشحالیم میشد

اومدنشو به خودم و همه تبریک میگم و امیدوارم خوش قدم باشه

درس معلم

parsianboy — Mon, 17 Aug 2009 00:32:18 GMT

در کلاس روزگار
درسهای گونه گونه هست
درس دست یافتن به آب و نان
درس زیستن کنار این و آن
درس مهر
درس قهر
درس آشنا شدن
درس با سرشک غم ز هم جدا شدن
در کنار این معلمان و درسها
در کنار نمره های صفر و نمره های بیست
یک معلم بزرگ نیز
در تمام لحظه ها تمام عمر
در کلاس هست و در کلاس نیست
نام اوست : مرگ
و آنچه را که درس می دهد
زندگی است

کاش قدر داشته های خودمونو بیشتر از این میدونستیم

اگه میدونستیم و باور داشتیم که زندگی به سرعت برق و باد میگذره اون موقع از لحظه لحظه ی اون بهترین استفاده رو میبردیم و نمیذاشتیم فرصتهای زندگیمون همینطور گتره ای از دست بره

کاش میدونستیم و باور میکردیم یکبار به دنیا میایم و فرصت اینو داریم زندگی کنیم و کاش اونو به راحتی از دست نمیدادیم

اینکه میگن تجربه ها چشم بصیرت انسان رو بینا تر از قبل میکنه واقعا" درسته ... البته هر کس به اندازه ای و به میزان ظرفیتی که داره و هر تجربه هر قدر هم تلخ و تراژیک باشه ، حداقل یه درس بزرگه که توو ادامه ی زندگی خواه نا خواه به درد میخوره

اما خب ، انسانیم و فراموشکار و نسیان جزء ذات و سرشت انسانی ماست .

تا مدتها قبل داشته هام اونقدری که الان برام با ارزش و عزیزن ، نبود و همیشه نسبتا" بی تفاوت تر از الان از کنارشون رد میشدم

اما الان میفهمم نعمت داشتن یه گوش که بشنوه " به ظاهر چیزی هم نیس " چقدر میتونه خوب و مؤثر باشه

الان میفهمم یه دوست خوب " به معنای واقعی ، نه هر کسی که این اسمو رو خودش میذاره " چقدر میتونه با ارزش و کمک حال باشه

الان نعمت همراه بودن یه دل دریایی رو میفهمم و الان میفهمم بر خلاف تصورم دریا چقدر پاک و دوست داشتنیه ... !

الان پاکی دستایی که کنارم هستن و حس میکنم و دستهایی که مترصد فرصت برای ضربه زدن هستن و میشناسم

الان راز نگاه های محجوب و خجالتی اما پر فروغ رو درک میکنم و میتونم بفهمم به چی فکر میکنن

و به جرأت و بدون اغراق میتونم بگم الان دیگه آدما رو تا حدی میشناسم

این روزا قدر فرصتهایی که سوزوندمو میفهمم و امیدوارم فرصت جبران اونها رو توو مدت زمان کوتاهی که باقی مونده از دست ندم

قیمت اون سالهایی که رفت رو میدونم و وقتی اونها رو کنار داشته هام میذارم میبینم الحق والانصاف درسته تاوان زیادی رو برای اونها پرداختم ولی درمقابل به چیزایی رسیدم که میارزه

نمیگم آدم موفقی بودم ... نمیگم از اینی که هستم راضی ام ... نمیگم خوشبختم ... نمیگم .... .

اما اینو میدونم بیشتر و بهتر از هر زمان دیگه ای خودمو شناختم و میشناسم

هر چی که هستم و هر چی که بود گذشته و باید از گذشته ها درس گرفت و برای ساختن آینده ای که زیاد دور نیست برنامه داشت .

شکر خدا توو زندگی همیشه بهترینها رو داشتم و بابت همین هم اگه همه ی عمرم رو ازش متشکر باشم بازم بدهکارم

توو این گیر و دار همیشه وجود چیزی رو حس کردم که توو لحظه لحظه ی زندگیم مثل یه محافظ مراقبم بود و هیچ وقت توو سختی ها و مشکلات و حوادث شکننده ی زندگی مثل خیلی های دیگه پشتم و خالی نکرد و دست مهربون و گرمش رو همه جا حس کردم .

چیز دیگه ای نمیتونم بگم و برای گفتن ندارم

فقط همین که بگم ممنونم .

پ . ن : سروده ی بالا شعریست زیبا از زنده یاد فریدون مشیری که انصافا" از سروده هایی بود که همیشه دوست داشتم

سحر

parsianboy — Thu, 13 Aug 2009 19:30:18 GMT

خواهی آمد

و آنروز چه زیباست طلوع مهر از مشرق آسمان چشمانت

روزی که مردان قبیله آزادند

و کدخدا با خرجینی از عشق !!!

مهربانی به مردمان هدیه میکند .

همسفــــــر

parsianboy — Mon, 03 Aug 2009 15:26:18 GMT

شب پرده ی سیاه خود را بر همه جا گسترد

و چراغهای شهر حفره ای در سیاهی شب گشوده اند

و من و تو ...

در دل این شب تیره

بر بلندای این شهر هزار رنگ

و این سرزمین مادری غریبه با من و تو

نشسته ایم و به سوسوی روشنایی سرزمینمان می نگریم

و هزاران خفته در خواب ناز را به گواهی می طلبیم

و خود را مهیای سفری می کنیم بی پایان

در جاده های نا معلوم زندگی

تو محو تماشای من

و من غرق در افکاری پریشان

و باز این منم که خود را به نگاه مصمم و پر ز رازت می سپارم

دست در دستانت گره میزنم

تا پا در مسیری بگذاریم نا شناخته

و با اتکا به هم

تکبه بر ایمان

از این جاده ی پر پیچ و خم بگذریم

و این نداست که مرا به خود میخواند

" کمربندت را ببند همسفر "

" اردیبهشت یکهزار و سیصدو هشتاد و هفت "

پ . ن : مطلب فوق نوشته ی ویرایش نشده و بر گرفته شده از یک رویداد خاص در سالگشت روزی به یادماندنیست که با وجود گذشت بیش از یکسال از نگارش اون تا به حال نشده بود جایی اونو بنویسم و فقط روو یه برگ گزارش روزانه نوشته شده یود

... .

parsianboy — Thu, 30 Jul 2009 23:43:18 GMT

من همه عبرتی از پر زدن دیروزم

تو همه همتی از آرزوی فردا باش

پ . ن : فاش میگویم و از گفته ی خود دلشادم ... بنده ی عشقم و از هر دو جهان آزادم . "

بیست و چهارم اردیبهشت یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت شمسی ... ساعت : ۲۱.۲۷ .

همین دوست داشتن زیباست

parsianboy — Wed, 15 Jul 2009 10:55:18 GMT

" آری آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست"

دقیقا یک سال قبل از این ، اینجا در مورد دوستی نوشتم که مدتها ازش بی خبر بودم و خودم هم فکر نمی کردم روزی رد و نشونی ازش پیدا کنم

نمیدونم چی اسمشو بذارم !

هر چی که بود باعث شد یه بار دیگه حس کنم کنارمه و امروز که پیغامش بهم رسید نفهمیدم چطور رفتم و گوشی رو برداشتم تا باهاش تماس بگیرم .

با اینکه مدت زمانی که کنار هم بودیم و با هم در تماس بودیم چندان زیاد نبود اما توو همین مدت کم بزرگترین تاثیر رو روی من گذاشت و همیشه مث یه برادر البته بزرگتر دوسش داشتم و دارم

کاش میشد آدرس اینجا رو بدم تا بخونه اما فعلا ممکن نیست

شاید یه روزی ، یه جایی ، گفتم بیاد و ببینه که شعرش رو دزدیم و حتی براش اسم هم انتخاب کردم ولی میدونم اگر هم ببینه از اون آدمایی نیس که ناراحت بشه و از اونجایی که خودش به من داده بود به خودم این جرأت رو دادم تا توو وبلاگم بنویسم ، البته با اسم خودش .

امیدوارم هر جا که هست خوب و خوش و سالم و خوشبخت کنار اونایی که دوسشون داره بهترین روز و شبها رو سپری کنه و آرزو میکنم همون مهبد دوس داشتنی و سر زنده ای باشه که میشناختم