توو دوره و زمونه ای زندگی میکنیم که خیلی از واژه ها معنا و مفهموم

خودشونو از دست دادند

توو این دنیا کسی تحمل دیگری رو نداره

توو دنیای ما همه مثل کفتار گرسنه منتظرند تا شیر پیرهر چه زودتراز

پا در بیاد و تکه تکه اش کنند

رو لبای مردم این دنیا لبخندهای زیبایی نشسته و دست دوستی به سوی

هم  دراز میکنند اما در باطن برای هم دندان تیز میکنند .

توو دنیایی زندگی میکنیم که هیچ کس توو لباس خودش نیست

توو دنیایی که دوستی ها معنای خودشنو از دست دادن

توواین دنیا قابیل ها برای رسیدن به لذت ومطامع شخصی هابیل کشی

میکنند

توو این  دنیا ، دین شده آلت دست عده ای دنیا پرست

توودنیایی که هرکس هرجوری دوست داره کلام خدا رو به نفع خودش

تفسیر و تعبیر میکنه

توو دنیایی که انسانیت در احتضاره

دنیایی که مهربانی و عطوفت جاش توو افسانه هاست

توو دنیایی زندگی می کنیم که عشق شده وسیله ای برای خرد کردن

دیگران

توو دنیایی که پدر،مادر، فرزند ،برادر،خواهر و ....تنها واژه هایی

نا مأنوسند و بی معنی

توو دنیایی زندگی می کنیم که دنیا با همه بزرگی اش دهکده ایست

و انسانها عروسکهای خیمه شب بازی عاری از احساس

توو دنیایی که ارزش ها ، بی ارزش و ضد ارزشها به ارزش تبدیل

شدند

توو دوره و زمونه ای که دنیا شده همه چیز.

حالیا چه ساده انگارند آنان که در این دنیا به دنبا ل عشق و دوستی

و مهر و عطوفت و واژه هایی از این قبیلند

این واژه ها تنها درفرهنگ نامه ها معنا ومفهوم دارند وکاربردشان

تنها در کتابها ست

نه زندگی من و شما و مردم این دنیا .

آدینه  ،  ششم اریبهشت یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت

امین

پ . ن : تا به حال نشده تاریخ نگارش نوشته هامو اینجا بنویسم

اما اینبار مینویسم تا یادم بمونه چقدر احمقم .