| تبليغات | X |
 |
 |
|
| گر نگهدار من آنست که من می دانم....شیشه را در بغل سنگ نگه می دارد |
|
تنها و بی کس و غمگین در گوشه ای فتاده شقایق از بی وفایی دنیــا جانـش به لـب رسیده شقــایق گل برگـــهای سـرخــــش اکـنون چه زرد گــشـته رنگی به رخ نـدارد از بس کـه درد دیده شقـــایـق چشــــمان بی فــروغــش خشکــیده بــر در بـاغ شایــــد کــه باغـــــبانی آید رســــد به فــریاد اما چـــــه خـــوش خــیالی دارد شقــــایق مــا زیــرا کــه باغــــبانی هــــر گز نیـــاید ایــنجا بی چــاره غــــرق رویاست امیـــدوار و خـســته لبخنــــد بر لبـــش هـست اما دلـش شکـسـته با اینکــه فــــصل پاییــــز از باغ رخـت بسـته از قـلب این شقــــایق فــصل خــزان نــرفـته اما شقــایق ایــنجا خـوشحال و شادمان اسـت زیرا یکی به او گفت در قلب عاشقـــــان اسـت
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه ششم خرداد 1386ساعت 13:38 توسط امین |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
آتش بگیر تا که بدانی چه میکشم
احساس سوختن به تماشا نمیشود |
| پیوندهای روزانه |
|
آرشیو پیوندهای روزانه |
|
RSS
|